خانه / روح / سخن بیهوده و پرگویی

سخن بیهوده و پرگویی

بسم الله الرحمن الرحیم

سخنان بیهوده و هرزه گویی شامل تهمت ، غیبت ، طعنه ،مسخره کردن ، شوخی بی جا، دروغ ،دشنام ،حرفی که

حق نباشد وسخنانی که هیچ نفعی به گوینده وشنونده نمی رساند،است.

عوامل

۱-ستمکاری.  ۲- جهل.  ۳- بی عقلی . ۴- بی هدفی . ۵- غرور و خودبرتربینی . ۶- دشمنی . ۷- کینه.  ۸- نفاق.۹- بی

حیایی.۱۰- عادت.۱۱- خالی کردن عقده های روحی.۱۲- دوستی دنیا.

عواقب

۱- بی شخصیتی و خُرد شدن شخص . ۲- ایجاد کینه و دشمنی. ۳- وحشت دیگران.  ۴- آلوده شدن به انواع گناهان . 

۵- دل شکستن . ۶- توهین.  ۷- آبروریزی.  ۸- پراکنده شدن نزدیکان . ۹- خداوند اورا به خود وامی گذارد.   ۱۰- بی

برکت شدن روزی.   ۱۱- تباهی زندگی وبیهوده سپری شدن عمر.  ۱۲- محروم شدن از بهشت . ۱۳- مردن به بدترین

مرگها.   ۱۴- زایل شدن عقل.

راههای درمان

۱-کم سخن گفتن  ۲- مطالعه ی مفید  ۳- همنشینی با انسانهای باخِرَد وبا شُعور  ۴- خودرا موظف کند که خوب

سخن بگوید وهرگاه خطایی در این مورد از او سرزد ،خود را تنبیه کند تا این عادت در او از بین برود ۵- شوخی را نباید

از حد اخلاق و نزاکت خارج کند، زیرا باعث دشمنی ، بی شخصیتی و کدورت میشود  ۶- اگر انسان عاقل بداند که

هرزه گویی باعث ایجاد دشمنی وکینه بین مؤمنان می شود وآنها را از هم دور می کند،سعی می کند از آن کناره

گیری کند. ۷- انسان اگر حُبّ دنیا را از دل بیرون کند خداوند به عنوان پاداش ، زبان او را ازهرزه گویی پاک می گرداند.

هرزه گویی از شعبه های نفاق است .   

من مزاح می کنم، ولی جز حرف حق نمی گویم . 

ایمان انسان آن زمان کامل است که مراء (طعنه زدن) را ترک گوید، اگرچه حق با او باشد .                                                                                                                                              پیغمبر اکرم (ص)

کسی که با دیگران بیش از حد مراء و جدال کند محبتش در دل کسی باقی نمی ماند .                                                                                                                                          حضرت علی (ع)

همین عیب برای شخص کافی است که همنشین خود را با سخنان یا کارهای بیهوده آزار دهد .                                                                                                                                            امام باقر (ع)

زشت گفتاری ناشی از ستمکاری  و ستمکار در آتش است .                                                                                                                                                                  امام صادق (ع)

کسی که نسبت به دنیا بی رغبت باشد، خداوند فهم حقیقت را در قلب او پابرجا میکند ، زبانش را به گفتن سخنان

حکیمانه گویا می گرداند ، درد و دوای عیوب دنیا را به او می نمایاند و او را سالم و بدون نقص به سوی بهشت می

برد.                                                                                                                               امام صادق (ع)

به ترتیب مزاجهای صفرا ، دم صفرا ، بلغمیها زمینه بیشتری برای کسب این بیماری روحی دارند.

درباره ی

همچنین ببینید

ایمان درمانی

بسم الله الرحمن الرحیم ایمان درمانی چیست? عشق و معرفت در نفس ربانی که نشئت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *